میسون دو برسیل (Maison du Bresil)

میسون دو برسیل (Maison du Bresil)

تاریخ : می 20, 2021

 

 

میسون دو برسیل

مرکز نمایشگاه، مسکن، موسسه

پاریس، فرانسه

معماران: لو کوربوزیه

سال: ۱۹۵۹

 

میسون دو برسیل یک نمونه برجسته از طراحی مسکونی لو کوربوزیه است که به عنوان نمونه کوچکی از زندگی و فرهنگ برزیلی ساخته شده است. در سال ۱۹۵۹، این شهر یکی از بیست و سه اقامتگاه دانشگاه بین‌المللی پاریس بود که در قلب پاریس واقع شده است. این ساختمان به عنوان خانه برزیل به عنوان محل اقامت استادان دانشگاهی، دانشجویان، آموزگاران و هنرمندان برزیلی و به عنوان مرکزی برای فرهنگ برزیلی، با ارائه فضاهای نمایشگاهی و منابع بایگانی عمل می‌کند. لازم به ذکر است که این ساختمان محل اقامت به برزیلی معروف را فراهم کرده است، مانند روزنامه‌نگار معروف، باروسو زیمزو امارال.

 

 

دولت برزیل تحت ریاست جوزلینو کوبیتچک در سال ۱۹۵۲ خواستار ساخت ساختمان برای ارائه محل اقامت دانشجویان کارشناسی‌ارشد برزیل در پاریس و ارتقا روابط بین فرانسه و برزیل بود. آنها برای طراحی ساختمان، لاشیو کاستا، معمار مشهور برای برنامه ریزی کار برزیلی را انتخاب کردند. پس از تکمیل طرح‌های اولیه، کوستا به لو کوربوزیه، که با او در برنامه‌های برزیلیا همکاری کرده بود، دست یافت تا در روند طراحی کمک کند و از ساخت و ساز چشم پوشی کند. به زودی، لو کوربوزیه تغییرات اساسی در طراحی اصلی کوستا برای ساختمان ایجاد کرد. اگرچه اشکال اصلی ساختمان یکسان باقی مانده است، اما تغییرات به اندازه کافی برای بیرون کشیدن کاستا از پروژه کافی بود و او در نهایت نام خود را از طراحی حذف کرد.

ساختمان، مانند غرفه سوییسی کوربوزیه (۱۹۳۲)، یک حجم واقعی بتن است که بر روی سطحی که از بتن تشکیل‌یافته است، قرار دارد. در زیر این حجم، طبقه اول نامنظم است که فضاهای اداری در قسمت غربی و فضاهای عمومی مانند کتابخانه، تئاتر، فضای نمایشگاهی و فضا را در بر می‌گیرد. دو بال در زیر ساختمان با عبور به صورت منحنی به صورت یک فضای میانی و خارجی به عنوان مرز برای گذرگاه‌های  طاقدار فضای باز، به هم پیوسته‌اند.

 

 

حجم بزرگی که در بالا وجود دارد، که فضاهای مسکونی را در بر می‌گیرد، با اتاق‌های ضلع غربی و آشپزخانه‌های مشترک، راه پله‌ها و دیگر تاسیسات در شرق به کار گرفته می‌شود. به این ترتیب، نمای شرقی و غربی با توجه به کارکردهای داخلی مربوطه متفاوت است. نمای شرقی دارای وسایل شیشه ای بزرگی در وسط است تا از نور و باز بودن در آشپزخانه‌های عمومی استفاده شود و پنجره‌های مربعی کوچک از هر طرف برای ورود نور به پله‌های پله ای امکان پذیر است. بالکن‌های نقاشی شده با رنگ‌های چند رنگی، کل نمای غربی را تشکیل می‌دهند، بسیار شبیه به نمونه‌های مسکن یکپارچه (1952) است. این بالکن ها، بر خلاف بالکن‌های معمولی که از چهره ساختمان بیرون زده می‌شوند، در واقع چهره ساختمان را مشخص می‌کنند زیرا هم به صورت عمودی و هم به صورت افقی پیوسته هستند. رنگ‌های اصلی که در فضای داخلی بالکن رنگ شده اند، واریانس از تکرار کلی را نشان می‌دهند، و به ترکیب این نما ویژگی‌های ریتمیک می‌بخشند. رنگهای چند رنگی نیز در کل طبقه اول وجود دارند که برجسته ترین آنها به رنگ زرد است که به تعریف شخصیت فرم‌ها کمک می‌کند. از بتن به  سبک کوربوزیه استفاده می‌شود، که در آن قالب‌بندی بتون روی سطح ریشه دارد. بتن در نتیجه ناهموار و عمل‌آوری نشده است و مقدار زیادی از الگوی گندم چوب که آن را تشکیل می‌دهد را کسر می‌کند. این فرآیند ساخت و صنعت ساخت‌وساز را با آشکار کردن مواد خام و فرآیندهای سازنده که ساختمان را تشکیل می‌دهند، آشکار می‌سازد.

در سال ۱۹۸۵، این ساختمان به فهرست آثار تاریخی فرانسه افزوده شد. و در سال ۱۹۹۷، به منظور بازگرداندن درخشش اصلی خود، برای بازسازی‌های اصلی بسته شد.

 

منبع:archdaily

 

 

0

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

© Copyright 2019 All Rights Reserved