مرکز حیدر علی اوف(Centro Heydar Aliyev)

مقالات

 

مرکز حیدر علی اوف


کاربری: مرکز فرهنگی

مکان: باکو، آذربایجان

معماران: معماران زاها حدید

مساحت: 101801 مترمربع

سال: 2013



شرح متن توسط معماران تهیه شده است. به عنوان بخشی از اتحادیه سابق سویت، شهرسازی و معماری باکو، پایتخت آذربایجان در ساحل غربی دریای خزر، شدیدا تحت تاثیر برنامه ریزی آن دوران قرار گرفته است. آذربایجان از زمان استقلال آن در سال 1991، جدا از میراث مدرنیته اصولی سوویت، در زمینه مدرنیته کردن و توسعه زیرساخت ها و معماری باکو شدشدا سرمایه گذاری کرده است.

به دنبال یک مسابقه در سال 2007، معماران زاها حدید به عنوان معماران طراح مرکز حیدر علی اوف استخدام شدند. این مرکز که برای ایجاد اولین ساختمان برای برنامه های فرهنگی ملی طراحی شد از معماری صلب و اغلب تاریخی سوویت که در باکو بسیار مرسوم است، جدا می شود و برخلاف آن حساسیت های فرهنگ آذری و خوشبینی یک ملت که نگاه رو به جلو دارد را آشکار می سازد. طرح مرکز حیدر علی اوف رابطه ای مستمر و در حال جریان بین میدان اطراف آن و داخل ساختمان ایجاد می کند. این میدان مانند سطح زمین است؛ به عنوان بخشی از بافت شهری باکو برای همه در دسترس است برای پوشش دادن یک فضای داخلی عمومی و تعیین فضاهایی برای جشن ها و مراسمات فرهنگ سنتی آذری ایجاد شده است. ساخت هندسه هایی از قبیل دست اندازها، انشعابات، پیچ ها و انحناها سطح این میدان را به یک فضای معماری تبدیل می کند که انبودی از عملکردها را شکل می دهد: استقبال، پذیرش و راهنمایی بازدیدکنندگان از طبقات مختلف به فضای داخلی. در این حالت، این ساختمان تفاوت های عرفی بین ساختمان های معماری و محیط شهری، ساختمان و میدان شهر، شکل و زمین و فضای داخلی و خارجی را محو می کند.



روانی و حرکت معماری در این منطقه نوظهور نیست. در معماری تاریخی اسلامی، ردیف، شبکه و یا توالی ستون ها روانی و حرکت بی نهایتی شبیه به درختان جنگل داشته اند که فضایی غیر سلسله مراتبی ایجاد می کردند. خطاطی ها و الگوهای گیاه آرایی از کف پوش ها به دیوارها، از دیوارها به سقف ها و سقف ها به گنبدها جریان پیدا کرده و رابطه یکپارچه و فواصل محو و نامشخصی بین المان های معماری و زمینی که روی آن قرار دارند ایجاد می کردند. ما تمایل داریم که ارتباطی با این مفهوم تاریخی از معماری پیدا کنیم نه از طریق تقلید و یا تبعیت محدود از پیکرنگاری گذشته بلکه توسعه یک مفهوم معاصر محکم که منعکس کننده مفاهیم بسیار دقیق و جزءی تری باشد. در واکنش به اختلاف سطح توپوگرافی که قبلا سایت را به دو نیم تقسیم کرده است، این پروژه فضایی ردیفی که مسیرهای ارتباطی بین میدان عمومی، ساختمان و پارکینگ زیر زمین ایجاد می کند را معرفی می کند. این شیوه از خاکبرداری و خاکریزی اضافی جلوگیری کرده و به طور موفقیت آمیزی یک عیب اولیه از سایت را به یک ویژگی کلیدی طراحی تبدیل می کند.



یکی از چالش برانگیزترین المان های این پروژه توسعه معماری پوسته ساختمان بوده است. هدف ما برای رسیدن به یک سطح ممتد که همگن به نظر می رسد بازه وسیعی از عملیات های مختلف را می طلبد، ساخت سیستم های فنی و معماری باید کنار هم قرار گرفته و با بدنه ساختمان یکپارچه شود. محاسبات پیشرفته برای کنترل و ایجاد ارتباط مستمر از این مجموعه ها در پروژه های مخلفی مجاز اعلام شده است.

مرکز حیدر علی اوف شامل دو سیستم مشارکتی است: یک سازه بتنی در ترکیب با یک سیستم فاب فضایی. برای رسیدن به فضاهایی با مقیاس بزرگ بدون ستون که امکان تجربه روانی در فضای داخلی را به بازدید کننده می دهد، المان های قائم سازه ای توسط پوشش ها و سیستم های دیوار پوششی در بر گرفته شده اند. هندسه خاص سطح موجب پرورش روش های سازه ای غیرمرسوم از قبیل ظهور ستون های منحنی چکمه ای برای عبور معکوس سطح از زمین به غرب ساختمان و تیرهای کنسولی مخروطی جفتی که از پوشش ساختمان به بخش شرقی سایت پشتیبانی می کنند، می باید.



سیستم قاب فضایی امکان ساخت یک سازه با فرم آزاد را فراهم آورده و از طریق فرایند ساخت به میزان قابل توهی در زمان صرفه جویی شده است در حالی که زیرساخت به گونه ای توسعه یافته است که یک رابطه انعطاف پذیری بین شبکه صلب قاب فضایی و درزهای پوششی فضای آزاد خاریجی ایجاد کند. این شکاف ها ناشی از فرایند منطقی سازی هندسه پیچیده، کاربری و جنبه های زیبایی شناختی پروژه است. بتن مصلح فایبر گلاس و پلی استر مصلح فایبر گلاس به عنوان مصالح ایده آل برای پوشش انتخای شده اند چراکه پلاستیسیته قوی در طراحی ساختمان ایجاد می کنند در حالی که پاسخگوی نیازهای عملکردی بسیار متفاوت وابسته به انواع مختلف شرایط هستند: میدان، مناطق و پوشش های سنتی.

در این ترکیب معماری، اگر سطح موسیقی باشد، درزهای بین صفحات ریتم آن هستند. تحقیقات بسیاری برای منطقی کردن صفحات در عین حفظ پیوستگی بین ساختمان و محیط، بر روی هندسه سطح انجام گرفته اند. این درزها شناخت بهتری از مقیاس پروژه به ما می دهد. آن ها بر روی انتقال پیوسته و حرکت ضمنی هندسه سیال آن که راه حلی عملی برای روش های ساخت از قبیل ساخت، اداره، حمل و نقل و سرهم بندی و پاسخگویی به مسائل فنی از قبیل حمل تجهیزات ناشی از خیز، بارهای خارجی، تغییرات دما، فعالیت های لرزه ای و بار باد ایجاد می کند، تاکید دارند.



برای تاکید بر روی رابطه پیوسته بین فضای داخلی و خارجی ساختمان، روشنایی مرکز حیدر علی اوف به دقت مورد توجه قرار گرفته است. روش طراحی روشنایی بین مطالعه شبانه و روزانه ساختمان تفاوت ایجاد می کند. در طول روز، حجم ساختمان نور را منعکس می کند که به طور مستمر ظاهر ساختمان را مطابق با زمان روز و چشم اندازها به نمایش می گذارد. استفاده از شیشه های نیمه بازتابنده بدون آشکار ساختن مسیرهای حرکت سیال در فضای داخلی، نگاه اجمالی از داخل ایجاد می کند. در هنگام شب از طریق حرکت نور از فضای داخلی به سطوح خارجی این خصیصه به تدریج تغییر فرم می دهد و ترکیبات اصلی بافت آن را آشکار ساخته و حرکت بین فضای داخلی و خارجی را حفظ می کند.

در تمام کار ما، طراحی مرکز حیدر علی اوف از بررسی ها و تحقیقات ما از توپوگرافی سایت و نقش مرکز در فضای گسترده فرهنگی آن ناشی می شود. با استفاده از این روابط مفصل، طراحی این بافت قابلیت های فرهنگی متصور برای آینده را آشکار می سازد.



منبع:archdaily

(1)

© Copyright 2019 All Rights Reserved